Ik spreek oud-voorzitter Jan Beijer (70) in de Posthoorn op het Lange Voorhout. Op het terras in een heerlijk ochtendzonnetje wordt al snel duidelijk: dit wordt geen standaard interview, maar een ochtend vol verhalen, herinneringen, emoties en een flinke dosis clubliefde.

Jans WK-verhaal begint in 1966, bij WK aan de Duinlaan. Op aanraden van een collega van zijn vader –‘daar doen ze veel voor de jeugd’- meldt hij zich aan bij Westerkwartier. Jan begint in de B-pupillen. Namen als Theo van Dordt, Hans Keehnen, Harry Schildkamp en Gerard van Reijsen rollen moeiteloos over de tafel. ‘Echte clubmensen’, weet Jan. Je hoort de waardering in z’n stem.

Via de selectiejeugdelftallen werkt Jan zich op naar de senioren. In het seizoen 1976/1977 maakt hij zijn debuut in WK 1. Als linksbuiten, onder trainer Cor Pijtak. Een seizoen met pieken en dalen. Het hoogtepunt? Zonder twijfel de uitwedstrijd tegen Groen Wit ’58: ‘Alles lukte, en ik scoorde ook nog!’ Het dieptepunt? De beslissende wedstrijd tegen NIVO gaat met 1-0 verloren, waardoor een beslissingswedstrijd om het kampioenschap tegen GONA aan de neus van WK voorbij gaat. Het verdriet wordt weggedronken in een bar aan de Javastraat.

Harde werker

Lang blijft Jan niet in WK 1. ‘Er was een betere linksbuiten’, vertelt hij nuchter, doelend op Ben Helmich. Jan verhuist naar WK 2, waar hij zijn plek -op het middenveld- vindt. ‘Ik voelde me daar als een vis in het water. Ik denk dat ik zo’n 10 jaar in het 2e heb gevoetbald.’ Jan raakt bekend als een harde werker, lastig voor tegenstanders en altijd spelend in dienst van het team.

Onder trainers Pijtak en Berwers beleeft hij zijn mooiste voetbaljaren. Niet alleen op het veld, maar juist ook ernaast. ‘De sfeer was geweldig. En de biertjes na de donderdagtraining (en na de wedstrijdbespreking met broodjes en een glas melk) … dat hoorde er gewoon bij.’ Als hij terugdenkt, noemt hij moeiteloos namen van medespelers die indruk maakten: Peter Nederpel, Frans Schoonen, Ronald Derlagen en Bob van Huët. ‘Maar ook de mensen rondom de club, zoals familie Boer, Jan van Anrooij, Aaf en Henk Christiaanse, maakten Westerkwartier tot wat het was: een echte familieclub.’

In 1985 stapt Jan over naar de zaterdagtak van WK. Niet veel later, in 1986 meldt hij zich voor het bestuur, als wedstrijdsecretaris. Als voorzitter Roy ten Hoorn er na een jaar mee stopt, richten alle ogen binnen het bestuur zich op Jan. ‘Het begin van turbulente jaren’, weet hij nog. Veldonderbespeling, inwoning, verhuizing … het zijn geen gemakkelijke jaren. In 1991 stopt Jan als voorzitter. Kort daarna volgt de verhuizing naar SV Bohemen; in 1994 valt definitief het doek voor Westerkwartier.

Maar stoppen met voetballen? Dat zit er voor Jan nog lang niet in. Via Bohemen komt hij bij DUNO terecht, waar hij -nog altijd in rood-wit WK-tenue- blijft spelen. ‘De behoefte om WK los te laten heb ik nooit gehad.’ Pas in 2013 stopt hij, als laatste echte WK’er in het DUNO-veteranenteam.

TEKST WORDT VERVOLGD ONDER DE DIA-SERIE!!!

VERVOLG:

Zelfs nadat hij in 1997 naar Utrecht verhuist, blijft Jan trouw terugkomen naar Den Haag om zijn wedstrijdjes te spelen. Met veel oud-ploeggenoten is het contact verwaterd, op één man na; Kimmo Gehrke. En ook met René Kick, die hij al in zijn beginjaren bij WK leerde kennen, heeft hij nog altijd een hechte band.

Gevraagd naar zijn beste medespelers ooit, rolt er een compleet elftal uit. Met René ten Brug op doel, een solide verdediging met Leo de Ruiter en Frans Schoonen, een sterk middenveld met Bob van Huët, Ronald Derlagen, Ruud Seriese, Peter Nederpelt en Jan en voorin Frans Bakker, Peter Hooning en Ben Helmich. Voorwaar een aardig elftal!

Schriftje

Ook bijzonder: Jan houdt zijn hele carrière nauwkeurig bij. In een schriftje noteert hij elke wedstrijd. De eindstand? Jan speelde 1228 WK-wedstrijden, boekte 472 overwinningen, speelde 199 keer gelijk. Hij leed 557 nederlagen. Hij maakte 201 (!) doelpunten. Een indrukwekkend totaal, dat zijn liefde voor het spel perfect samenvat.

Sinds drie jaar is Jan met pensioen. Na een loopbaan bij ANWB en ING werkt Jan 20 jaar bij het Humanistisch Vormingsonderwijs. Niet voor de klas, maar als bestuurder, ‘want aan de knoppen draaien vind ik het leukst’, zegt hij met een glimlach.

Stilzitten doet pensionado Jan allerminst. Hij is veel bezig met muziek. Van klassiekers, met name David Bowie, tot nieuwe artiesten, zoals The Haunted Youth. Jan maakt graag Spotify-lijstjes. Daarnaast fietst hij fanatiek. Sterker nog: begin mei vertrekt hij samen met zijn  vriendin Olga voor een zesweekse fietstocht door Zuid-Italië.

Toch blijft er altijd iets knagen. ‘Ik heb 47 jaar gevoetbald’, zegt Jan. ‘En het blijft erg jammer dat alles ophoudt. En dat mijn clubje WESTERKWARTIER niet meer bestaat.’ Hij is inmiddels 70, maar je gelooft hem meteen als hij zegt dat hij graag nog wekelijks naar WK had willen gaan voor de sfeer en een beetje ouwehoeren langs de lijn met een biertje in de hand!

En eerlijk is eerlijk: dat hadden wij allemaal gewild.
Bedankt Jan!

mei 2026, Rob Wijtenburg